Op de trappers

De wekker gaat. Het is kwart voor zes. Buiten waait het stevig, maar de lucht is helder. En welnu — pak je de auto of de fiets?

Voor mij is dat vaak geen vraag meer. Zo’n twee keer per week stap ik op mijn fiets richting Dirksland. Vijftig minuutjes op de trappers. Geen verkeerslichten, geen parkeerstress, geen wegwerkzaamheden of omleidingen. Alleen de zilte wind, de frisse ochtendlucht en het zachte gezoem van mijn banden op asfalt. En tegen de tijd dat ik mijn witte jas aantrek en mijn eerste kop koffie pak, ben ik al wakker. Écht wakker. Niet het soort wakker dat je ervaart bij een te felle tl-buis of een kop met teveel cafeïne, maar het soort wakker dat je lichaam je geeft wanneer je het hebt laten bewegen. Want dat is het grootste geheim van een fietstocht: je krijgt een energieboost voordat de dag begint. 

Medisch gezien is dit uitstekend te verklaren. Lichaamsbeweging verhoogt je hartslag en je ademhaling en het stimuleert de aanmaak van endorfines. Zo zorgt het voor een betere concentratie gedurende de eerste uren van de dag.

Zeker als je werkt in een ziekenhuis — een plek waar we patiënten proberen te motiveren om meer te bewegen, gezonder te leven, en minder stil te zitten - is het geven van een goed voorbeeld cruciaal. Want hoe geloofwaardig zijn we als zorgverleners als we elke dag de auto nemen voor een kort ritje?

Er zit iets ongemakkelijks in: de zorgmedewerker die rookt achter het fietsenhok, de diëtist die steeds de lift in plaats van de trap neemt, de fysiotherapeut die met de auto twee kilometer naar zijn werk rijdt. Ruimte voor verbetering. Maar de ratio en de uitvoering zijn twee verschillende werelden. Hoe krijgen we het voor elkaar dat er meer medewerkers en patiënten vaker op de fiets naar het ziekenhuis komen? De faciliteiten zijn ruimschoots aanwezig op al onze locaties: prachtige overdekte fietsenstallingen in Brielle, Hellevoetsluis en Dirksland. Warme douches, prima omkleedruimtes en een werkgever die fietsvergoedingen aanbiedt die écht aantrekkelijk zijn.

Maar toch lukt het veel zorgverleners en patiënten maar heel moeilijk om de auto wat vaker te laten staan op weg naar hun werkdag of hun afspraak. Ik zal direct toegeven: de fiets is niet altijd makkelijk. Het waait regelmatig, het regent soms ook op het eiland. Je hebt hard gewerkt of na een korte nacht ben je vermoeid. En ja, je kunt een lekke band krijgen. Het zijn allemaal argumenten waarvan we vaak weten dat deze niet doorslaggevend hoeven zijn.

Op de meeste dagen — ja, veruit de meeste dagen — is even bewegen op de fiets heerlijk. Het gevoel van deze frisse start aan het begin van je dag of je afspraak doet een mens goed. In het behandelplan van onze patiënten en van onszelf zou best wat vaker mogen staan: naar het ziekenhuis fietsen. Je hebt hiervoor geen recept nodig, er zijn geen bijwerkingen en je eigen risico blijft behouden.