Overzees

Afgelopen zomer verscheen er een oproep in een landelijke appgroep voor chirurgen: vanwege grote personele problemen op Curaçao werd aan Nederlandse chirurgen gevraagd wie tijdelijk kon bijspringen om de wachtlijsten te verkorten. Mijn collega’s en ik reageerden direct enthousiast. Meerdere van hen hebben in het verleden op de Antillen gewerkt en zijn vertrouwd met de gezondheidszorg ter plaatse.

Na afstemming met het thuisfront en dankzij de gunfactor van mijn collega’s mocht ik mijn koffer gaan pakken. Van windkracht 8 in Nederland naar windkracht 4 op de Antillen. Van 10 graden naar 33 graden Celsius. Van een winterjas naar korte mouwen. Maar natuurlijk was niet alleen het klimaat even schakelen. In de spreekkamer liepen Papiamento, Spaans, Engels en Nederlands in een vrolijke mix door elkaar. Gelukkig hielpen een glimlach, vertaalapp en een vriendelijke polikliniekassistente die mijn Nederlandse uitleg moeiteloos omtoverde tot prachtig vloeiend Papiamento. Het spreekuur verliep daardoor verrassend soepel en ik leerde vooral veel nieuwe manieren om ‘hoe gaat het met u?’ te zeggen.

Ook het dagritme en de agendavoering zijn een groot contrast met Nederland. Zoals een Antilliaanse visserman het mooi verwoordde: ‘In Nederland leven jullie op de tijd, maar op de Antillen hebben we en nemen we de tijd.’

Dat betekent overigens niet dat er minder hard gewerkt wordt, maar wel dat de wijzers van de klok het dagritme veel minder bepalen. Dat is soms even schakelen en kan frustratie opleveren, maar als je mee kunt gaan in het ontspannen ritme is het eigenlijk heel prettig werken. En ondanks dat de werkdag soms lang en pittig was, bleek de wekker van half zes snel vergeten na een duik in zee of een uurtje op de surfplank.

Na een paar weken werken op Curaçao ga je de balans opmaken. Verrassend genoeg bleek dat er veel meer overeenkomsten dan verschillen zijn. De spoedeisende hulp, de intensive care, de operatiekamer, de verpleegafdeling, de polikliniek — soms sta je net als in Nederland binnen één uur op vijf verschillende afdelingen. Ons vak is aan de andere kant van oceaan dus net zo lekker snel en dynamisch. Verder bleek het elektronisch patiëntendossier identiek aan het systeem dat in Dirksland draait, dat was natuurlijk fantastisch! Daarbij komen veel aandoeningen die we in Nederland behandelen ook in een vergelijkbaar aantal voor op de Antillen. Hierdoor kon ik voor een groot deel vertrouwde werkzaamheden en operaties uitvoeren.

En dan hebben we nog het eilandgevoel. De rust en de frisse lucht. De zee die altijd dichtbij is. De vissersboten. En flamingo’s langs de weg alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het zit ‘m soms in kleine dingen, maar de prachtige Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden waar ik mag werken en wonen, hebben meerdere verrassende overeenkomsten met de Antillen. Het belangrijkste? Hier en overzees voelt het als thuiskomen. De wijze woorden van de oude visserman probeer ik de komende periode hier op onze Nederlandse eilanden nog even vast te houden: we hebben en we nemen de tijd!