Sneeuwdag



“Moet ik je niet brengen?” Bezorgd kijkt mijn man naar de sneeuwjacht buiten. Met mijn jas al aan en tas over de schouder antwoord ik dat het wel zal lukken. De oude Volvo is gemaakt voor dit weer. Avonturieren op weg naar het werk, ik laat het me niet ontnemen. Op de Oudelandsedijk zijn meerdere auto’s gestrand. Gelukkig is er ruim voldoende hulp aanwezig; mensen met schoppen zijn al in actie gekomen.

Het doet me denken aan het jaar dat we in Amerika woonden. De kinderen waren er enkele dagen in de winter vrij van school, de ‘snow days’. Dat had er vooral mee te maken dat de schoolbussen buiten de stad in de rest van het schooldistrict over steile gladde wegen moesten rijden. Er werd daarmee geen enkel risico genomen. ’Snow day’ werd al uitgeroepen bij een paar sneeuwvlokken. De kinderen waren er altijd heel enthousiast over. Ik bedacht me dat we tegenwoordig ook in Nederland snel onder de indruk zijn van sneeuw.

Zo’n sneeuwdag maakt je weer bewust van de geografische positie van het ziekenhuis. Veel medewerkers komen van ver. En Rotterdam is op zo’n dag niet in 40 minuten bereikbaar.

Ooit kreeg ik uit nalatenschap van de vader van een vriendin een boekje over 50 jaar Het Van Weel-Bethesda Ziekenhuis. Geschreven door een huisarts die op Flakkee was opgegroeid. Beeldend wordt daarin beschreven hoe het was op het eiland in de tijd zonder ziekenhuis. Bij acute ziekte restte niet anders dan een lange reis naar Rotterdam, per boot en later ook per tram. Of een noodoperatie op de keukentafel door de huisarts, met een collega huisarts als doe-het-zelf narcotiseur. In de strenge winter van 1929 was het Haringvliet dichtgevroren. Daarmee werd het eiland helemaal geïsoleerd. Er werd een spoeddeal gesloten met de KLM. Voor ziekenvervoer door de lucht kwam een landingsplek in de Kraaijensteinse polder bij het Dirkslandse Sas. Het voedde tegelijk het bewustzijn dat een eigen ziekenhuis noodzakelijk was. Hier waren zelfs al plannen voor. Dankzij het legaat van Paulina van Weel kwam dat er uiteindelijk in 1934. Maar zoveel mogelijk onafhankelijkheid van de buitenwereld blijft belangrijk, ook voor Het Van Weel-Bethesda Ziekenhuis in 2026.

Ondertussen hadden veel medewerkers goed geanticipeerd op ‘Snow day’. De eerste collega die ik na aankomst van mijn 5 kilometer ploeteren tegenkom, woont op 1 uur rijden van het ziekenhuis. “Hoe heb jij dat vanochtend gedaan?” vraag ik nieuwsgierig. “Ik heb vannacht in een studio in kantoorlocatie Geldershof geslapen” is grijnzend zijn antwoord. Een barre ochtend deze winter. En eenmaal binnen in het ziekenhuis was alles weer normaal.