stroomversnelling

Door Marjan van Ledden, kinderarts

Een oude brug waar we samen met een vrachtwagen overheen denderen, midden in een klein Engels dorp. De huizen staan er dicht op elkaar. Onder de brug een snelstromend riviertje. Een eeuwenoude pub ernaast, het hele terras zit vol. Vanaf de brug zien we een strandje tegenover de pub. Een topplek om te genieten van het natuurlijke zwemwater van de rivier, met als extra attractie een stroomversnelling. We besluiten terug te gaan naar deze ontdekking om er zelf ook te zwemmen.

We zijn er net, of we horen een hard huilen. Een jochie van een jaar of 6, volledig gekleed in een knalblauw uv-zonnepak, wordt aan zijn hand over het kiezelstrand meegetrokken naar het water. De dader is een oudere man met een imposant postuur, op zijn hoofd een zonnehoed. Rustig pratend loopt hij onverstoorbaar het water in, terwijl het geluid dat het jongetje produceert inmiddels het hele strand alarmeert. Ik vind het water ook best koud. Maar als ik het jongetje goed bestudeer, zie ik dat hij wat houterig loopt. Zijn huilen klinkt ook anders dan je van een 6-jarige zou verwachten, veel jonger. Een jongen met een ontwikkeling die trager verloopt dan anders. Beroepsmatig ben ik direct geïnteresseerd en kijk ik met andere ogen naar de oudere man. Hij lijkt de angst van het jongetje te negeren en loopt met hem het water in. Liefdevolle opa-actie? Een manier om de ouders even te ontlasten? Na enige tijd wordt hij wat rustiger, al verschijnt er nog geen lachje. Zijn vader komt even kijken en ziet dat hij, nog altijd gespannen, geaccepteerd heeft dat hij in het water staat. Hij steekt een duim omhoog.

Ik duik weer in mijn boek. Ondertussen dwalen mijn gedachten af. Hoe belangrijk een netwerk is bijvoorbeeld, als je als gezin te maken hebt met een kind met een beperking. Soms met grote aanpassingen om op vakantie te kunnen, soms met kleinere. Ik hoor in de spreekkamer in de zomer verhalen over vakanties waarbij ik in gedachten soms mijn petje afneem voor de ondernemingszin achter de gekozen bestemmingen.

Als ik weer opkijk, is dat niet vanwege gehuil, maar gewoon omdat ik even wegkijk van mijn boek. In de stroomversnelling voor me stuift een rubberen opblaasboot met grote snelheid voorbij. Hetzelfde jochie zit voorin, rustig en stil genietend. Opa zit breed lachend achter hem. Na een seconde of twintig komt de boot tot stilstand en trekt opa hem met veel moeite tegen de stroom in weer terug. Dat laatste is tijdrovend. Zo kruipt de middag zonnig en ontspannen voorbij.